Whytekin

Evin bahçesine bu yıl hanımın ısrarı ile çim ektim. Emeklisin, boş durma boşa çalış demek istedi herhalde. Sonuç: Her gün sula. Büyüt. Haftada bir biç. Sula. Büyüt. Yine biç. Bir de komşulardan gördüğüm kadarıyla her yıl gübrelemek gerekiyor. Bu iş bana hiç mantıklı gelmedi. Taşıma su ile değirmen döndürmek gibi bir şey. Görüntüsü güzel ama dünyada onca insan çamurlu su içerken,tertemiz içme suyunu çim seyretme zevki için harcamak ne kadar doğru çözemedim. Hele belediyelerin, kurumların ve büyük sitelerin bu işi çok daha büyük alanlarda yapıyor olduğunu düşününce içim sızladı. Bunca emek ve su ile ne ormanlar yeşertilebilirdi. Çim bizim iklime, özellikle Ankara iklimine uygun değil. Burdan yetkililere sesleniyorum (🙃), Sayın Cumhurbaşkanım, Sayın Mansur Yavaş, bu iş yasaklanmalı; bu israfa bir son verilmeli! En azından bilimsel bir komisyon kurulup, hangi bölgelerimiz, hangi illerimiz bu işe uygun karar verilmeli. Onca emeğe, onca temiz suya yazık, günah, israf.

Bu fotoğrafın bir analize ihtiyacı var. Bu sadece bir görgüsüzlük değil, bu güne kadar yaşadığım tecrübeler bunu gösteriyor. Peki kim bunlar? 1- Görgüsüz ve cahiller: yaptıklarının sonucuna fazlaca kafa yormayan, düşük zekâ seviyesinde insanlar. 2- Ahmaklar: youtube'da izlemiştim, bu tipler etrafa çöp atarak işsizliğe çare olacaklarını iddia ederler; çok fazla çöp çok fazla temizlik işçisi istihdamı gerektirirmiş. Gülmeyin gerçekten böyle düşünenler var. 3- Anarşist ruhlu siyasiler: her zekâ seviyesinde, her sosyal statüde ve hatta kelli felli tiplerdir. Çoğunlukla umursamaz bir eda ile hızlı bir hareketle çöplerini ağaç diplerine, kaldırım kenarlarına bırakıverirler ama hareketlerini kamufle etmek için yanındakilerle sohbetin tonunu yükseltirler. Aslında kafalarının arkasındaki niyet şudur; "bu belediye başkanı bizim partiden değil, çöp atarak onun başarısızlığına katkım olsun". 4- Tiryakiler: sigara kağıdı, külü ve izmaritlerini her istedikleri yere yavaşça bırak...

Öğle arası Ulus'a çıktım; çok kalabalık ve çoğunluk yaşlı. Bunun nedeni ulaşımın ücretsiz olması. Bir kesim buna karşı çıkıyor ve belki de bunu israf olarak görüyor olabilir. Bence tam tersi; bu israf değil aksine tasarruf. Ulaşım ücretsiz olmasa, bu insanların çoğu mahallesinden ve belki de evinden dışarı çıkmayacak, hareketsizlikten (şeker, kolesterol, tansiyon gibi) hastalıklara yakalanacaklar veya hastalıkları ilerleyecekti. Bedava ulaşım onlara eğlenceli bir aktivite ve  doğal spor imkânı sunuyor. Zaten yaşlılara doktorların ilk reçetesi hareket ve spor değil mi? Bence bedava ulaşım sayesinde bu insanların hastane ve ilaç masrafları öngörülenden çok düşüktür. Ulaşım masraflarının bunun yanında lafı bile olmaz. Yani bu işte kamu yararı var. İnsanların mutluluğu da cabası. Aytekin FAKILI