Whytekin

  Toplumumuz kendine büyük bir paradoks yaratıp, on yıllar ve belki de yüzyıllar boyu bu paradoksun içinde debelenip durmuş. Uyanık olmayı ve kurnazlığı aynı şey sanıp, nesiller boyu öyle de öğretmiş hep. İkisi arasındaki farkı açıkça görüp tanımlayamamış; bunu ne okulda ne de ailede, çocuk eğitiminin içine doğru düzgün yerleştirememiş.   Uyanık Olmak: Bireyin Korunma Kalkanı Uyanık olmak bir  savunma mekanizmasıdır . Hayatı farkındalıkla yaşama çabasıdır. Çevrende olup biteni iyi gözlemlemek, insanların niyetlerini sezmek ve en önemlisi de saf durumuna düşüp kandırılmamaktır. Uyanık insan, başkasının hakkına göz dikmez. Onun derdi kendi alanını korumaktır. Kurulan oyunları, arkadan çevrilen işleri erken fark eder ve kendini o çukurun içine düşmekten korur. Yani uyanıklık, hayatın getirebileceği tuzaklara karşı elimizde tuttuğumuz güçlü bir  kalkandır . Kurnazlık: Çıkarın Keskin Kılıcı Kurnazlık ise savunma değil, doğrudan bir  saldırı halidir . İşin içinde ince...

  “Benim yerime başka herhangi bir insan konulduğunda dünya açısından sonuç değişmeyecekse, beni diğer insanlardan farklı ve özel kılan değer nereden geliyor?” İnsanların çoğu sadece yaşar gider, hayatı, varoluşu sorgulamaz ya da bu noktaya takılıp kalmaz. Sorgulayan bazı insanların belli bir aşamadaki sorusu şudur: "Benim değerim nedir? Niçin yaratılmış olabilirim? Ben olmasam dünyada ne değişirdi? Var olmam ya da olmamamın farkı nedir?...". Çok sayıda soru gibi görünse de aslında hepsi aynı kapıya çıkıyor; insan kendi varlığının değerini sorguluyor. Bu açıdan bakınca dünya üzerindeki çok az sayıdaki insan haricindekilerin, yani çoğunluğun, dünyanın geneli için bir etkisi, değeri yok.  Bu nedenle çoğumuz şu sonuca varırız: "Yani ben olmasam dünyada bir şey değişmezdi. Varlığım ile yokluğum arasında bir fark yok". İnsan mantığı ile düşününce bu sonuca varılması son derece normal değil mi? Mantık bunu söylerken biz nasıl oluyor da kendimize sonsuz değer biçebiliyoruz...