Ruhumuz geride kalmasın!

İnsan bazen kendini otomatiğe bağlar ve fazlaca düşünmeden, düşünemeden, hissedemeden, farkında olmaksızın yaşar gider.

İç huzuru adına, bir an durup, düşünüp yaptıklarını, yaşadıklarını irdelemek, özümsemek, hissetmek, onaylamak ister; ancak kısa sürede bilinçsizce, otomatikman o kadar çok şey yapmıştır ki bunları değerlendirmek için zamana ihtiyaç duyar. Bu nedenle her ne yapıyorsa, yaptığının iyi mi kötü mü olduğundan da emin olamadığı için, her ne şart altında olursa olsun hemen durur.
Kafasının karıştığını, ruhunun geride kaldığını hisseder ve "biraz yavaşlamalıyım" der. Ruhu, farkındalığı gerilerde bir yerlerde kalmıştır. (Kızılderililerin ruhumuz geride kaldı hikayesini yazının en altında verdim.)
Ruhumuzu geride bırakıp, kafa karışıklığı ve huzursuzluk yaşamak istemiyorsak hayatımızı farkındalıkla yaşamalıyız. Beden robotumuzun otomatik davranışları tam yaşamak sayılamaz.
Düşünerek, bilerek, hissederek, farkında olarak, yerine göre tadını çıkararak yaşarsak ruhumuz geride kalmaz, huzur halimiz sürekli olur.

Küçükken hiç bir konuyu atlamaz, her konuyu, her olayı başından sonuna kadar yaşar ve sonucunu görürdük. Bazen yetişemediğimiz bir konu olursa daha sonra dönüp o konuyu da mutlaka sonuca bağlardık.

Büyüdükçe konu/olay sayısı öyle hızlı arttı ki, sonra bakarım, sonra hallederim dediğimiz bir çok konuya bir daha asla geri dönüp halledemedik. Farkında olmasak da o arada kaynayıp gittiğini sandığımız konular bilinçaltımızı bir çöplüğe çevirdi.

Eskilere geri dönüp o konuları tekrar ele alıp halletmek mümkün olmadığına göre, ne yapıp edip bu çöplükten, bu yükten kurtulmamız, bilinçaltımızı temizlememiz, gerilerde kalıp debelenmekte olan ruhumuzla yeniden buluşmamız gerekir.

Ne zaman o çöplük içindeki geçmişte çözümsüz kalmış bir konu gelse aklıma, Robert Frost'un o meşhur, güzel şiirini hatırlarım. Tercümesi orijinal şiirin altında.

Two roads diverged in a yellow wood,

And sorry I could not travel both

And be one traveler, long I stood

And looked down one as far as I could

To where it bent in the undergrowth;

Then took the other, as just as fair,

And having perhaps the better claim,

Because it was grassy and wanted wear;

Though as for that the passing there

Had worn them really about the same,

And both that morning equally lay

In leaves no step had trodden black.

Oh, I kept the first for another day!

Yet knowing how way leads on to way,

I doubted if I should ever come back.

I shall be telling this with a sigh

Somewhere ages and ages hence:

Two roads diverged in a wood, and I—

I took the one less traveled by,

And that has made all the difference.

     Bir sonbahar ormanındaki yol ikiye ayrılıverdi,
Üzüldüm her ikisi boyunca gidemediğime
Yalnız bir yolcuydum, durdum uzun uzun
Ve baktım görebildiğimce yollardan birine
Ağaç diplerindeki yeşillikler arasında kıvrıldığı yere dek

Sonra diğerini seçtim, adil olmak ona da hak tanımak için,
Ve belki de sahip çıkabilmek için.
Çimenlerine basılmamıştı ve kullanılmak istiyordu çünkü;
Güya oradan gidersem
Her ikisi de eşit aşınmış olurdu,

Ve o sabah her iki yol da önümdeydi
Adımların çiğneyip karartmadığı yapraklarıyla,
Ah, diğerini yürümeyi başka bir güne bıraktım!
Gerçi bir yolun başka başka yollara çıkabileceğini bile bile,
Bir daha geri dönebilecek miydim?

Bunu iç çekerek söyleyeceğim
Yıllar ve yıllar sonra bir yerlerde:
Bir ormanda yollar ikiye ayrıldı ve ben...
Ben en az geçilmiş olanı seçtim
Ve o oldu bütün farkı yaratan.

Kızılderililerin ruhumuz geride kaldı hikayesi:

Avrupalı araştırmacılara rehberlik ve hamallık yapan kızılderililer, tehlikeli dağ yollarında hızlı ilerlemeleri istendiğinde bir süre sonra sonra yapılan işin içlerine sinmediğini fark edip oturup düşünüp, dinlenirlermiş. Sorulunca da "çok hızlı gittik, ruhumuz geride kaldı" derlermiş.