Sırıtsak mı, sırıtmasak mı?

Sırıtmayı mutluluk, sırıtanları mutlu sananlar olduğu gibi, mutsuz olduğu halde sırıtarak insanları mutlu olduğuna inandırmaya çalışanlar da var.

Trajikomik olan ise, gerçekten mutlu olanların da bazen çevresine bunu gösterebilmek için tebessümün ötesine geçerek, kendilerini sırıtmak zorunda hissetmeleri.

Sırıtmak için insan kendini zorlar, yüz kasları gerilir.
Sırıtmak sahte bir yüz ifadesi olduğu için yüz kaslarını gerdiği gibi, insanın kendi dahil, bu sırıtma eylemine muhatap olan herkesin sinirlerini de gerer.

Sırıtarak ne kendimizi ne de çevremizi kasmayalım.

Dostoyevski diyor ki; "insanlar mutlu olduğunu bilmediği için mutsuzdur".
Farkında olalım, mutluysak da mutsuzsak da.

En büyük sahtekârlık insanın kendini kandırmasıdır. Kendini kandırmak, çiçekli, böcekli, yeşillikli güzel bir yol olsa da, sonu çıkmaz bir sokaktır. 

Kendini bulmanın önündeki en büyük engel kendini kandırmak; kendini bulmanın ilk adımı ise kendine karşı dürüst ve samimi olmaktır.

Farkındalıklar ve farkındalıklı mutluluklar...