Whytekin

"Kâinatın meyvesi insan, insanın meyvesi de duygularıdır" bir açıdan bakınca. Zor mudur duygusuz, robot gibi, yüzeysel, tekdüze yaşamak? Çok kolay aslında. Peki ama yaşamak mıdır bu? Mutluluğun nasıl tanımlandığı veya öğretildiği ile ilgilidir aslında insanın hayat anlayışı. Evin, ailen varsa mutlusun. Makamın, mevkiin varsa mutlusun. Çok paran varsa mutlusun. Çok arkadaşın varsa mutlusun. Bu liste uzayıp gider.  Herkese küçükken ailesi bir mutluluk tanımı öğretir ve çocuğunun hayatı boyunca onun peşinde koşmasına neden olur. İnsanların çok azı kendini bu yanlış programlamadan kurtarabilir. Oysa aslında mutluluğun bir tanımı yoktur. O herkese göre farklı bir tanımı, anlamı, yeri ve derinliği olan bir duygu denizidir. Nasıl bir insana tatmadığı bir meyvenin tadını anlatmak mümkün değil ise, mutluluğu da anlatmak, tanımlamak öyledir. Onu tatmayan bilemez. Tatmış olan da neyi araması gerektiğini bilir. Meşhur biri ne diyordu: "yüreğinin götürdüğü yere git"...

Derler ya hep, "mutlu anlarda zaman hızlı, üzgün anlarda yavaş geçer" diye. Aslında zamanın akış hızı mutlulukla ilgili değildir; zamanın akış hızı farkındalıkla ilgilidir. An'ı farkında olarak yaşıyorsanız, üzgünde olsanız, mutlu da olsanız zaman yavaşlar. Farkındalık yok ise zaman akıp gider hızlıca. Bu nedenle yaşamak farkındalıkla anlamlıdır. Farkında olmadan geçen hayat yaşanmış mıdır? Biyolojik olarak belki hayat sürmüş olunabilir; ama bilinçsiz, farkındalıksız bir hayat insanca yaşanmış bir hayat olamaz bence. Zevk/haz anlık şeylerdir, oysa mutluluk ve huzur geniş zamana yayılır. Bu nedenle insanlar her zaman zevk/haz duyabilir ama mutluluk ve huzur için bilinç ve farkındalık gerekir. Zevk anlık, mutluluk dönemlik, huzur ise geniş zamana yayılmış duygulardır. Olgun insanlar, en zoru olduğunu bilseler bile, asıl aranması gerekenin huzur olduğunu bilirler. Huzur zamanı yavaşlatır. Ayrıca, huzur, mutluluk ve hazzı da kapsar, içinde barındırır.